ಕೆಲಸದಾಕೆ ಬಂದವಳೇ ನನ್ನನ್ನೀಚೆ ಕರೆದು ಕೇಳಿದಳು: ’ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಸುನಿತಕ್ಕ ಬಂದಿದಾರೆ, ನೋಡಿದ್ರಾ ಅಕ್ಕ?’ ನಾನು,’ಹೂಂ. ನೆಂಟರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ರೇನೋ. ಮನೆ ಬೇರೆ ಕಟ್ಟಿಸ್ತಾ ಇದಾರೆ.’ ಅಂದೆ. ಅವಳು ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ”ಇಲ್ಲಕ್ಕಾ, ಅವ್ರಿಗೆ ಟೀಬಿಯಂತೆ. ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೇಲಿದ್ರಂತೆ. ಮೊದ್ಲಿಂದಲೂನೂ ಕೆಮ್ಮಿತ್ತಲ್ಲ. ಆ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಫ್ಯಾಕ್ಟರೀಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋಕೆ ಶುರುಮಾಡಿದ್ರಲ್ಲ? ಆಗಿಂದ ಜೋರಾಯ್ತಂತೆ. ತೋರಿಸ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಹೋದ್ರೆ ಟೀಬಿ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತಂತೆ. ನಮ್ಮತ್ತಿಗೇ ಹೇಳಿದ್ರು!’ ಎಂದಳು. ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತೆ.’ಮನೇಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತ?’ ಕೇಳಿದೆ. ’ಹೂಂ, ಸೌದಿಗೂ ಫೋನು ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದ್ರಂತೆ. ಮಗಂಗೂ ಗೊತ್ತು.’ ಎಂದು ಆಕೆ ಕೆಟ್ಟಮುಖ ಮಾಡಿದಳು. ನಾನು ಒಳಗೆ ನಡೆದೆ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವಳ ಮಗ ಕೆಸೆಟ್ ಪ್ಲೇಯರಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಹಾಡೊಂದನ್ನು ಗುನುಗುನಿಸುತ್ತ ಇದ್ದ. ಪಿ.ಯು.ಸಿ ಓದುವ ಹುಡುಗ. ತಂದೆ ಸೌದಿಯಲ್ಲಿ ಟೈಲರು. ಮೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೊಂದಾವರ್ತಿ ಮುಖ ತೋರಿಸಿ ಆಗಾಗ ಹಣ ಕಳಿಸಿ ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ ಮುಗಿಸುವವನು. ಈಗೊಂದಿಷ್ಟು ದಿನಗಳಿಂದ ದುಡ್ಡೂ ಇಲ್ಲ, ಪತ್ರಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಹೇಗೋ ಮನೆ ನಡೆಸುತ್ತ ಇದ್ದ ಈಕೆಗೆ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊಗುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.
ಬಹರೇನಿನಲ್ಲಿರುವ ಪರ್ವೇಜ ಕಳೆದ ಸಾರಿ ಬಂದಾಗ ಅಣ್ಣಂದಿರೊಡನೆ ಜಗಳವಾಡಿ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬೇರೆ ಮನೆ ಮಾಡಿದ. ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅಲ್ಲಿ, ಇವಳು ಇಲ್ಲಿ. ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿರುವ ಈಕೆಯ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ರಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಲ್ಲು ಇಟ್ಟಿಗೆ ಬೀಳಲು ತೊಡಗಿದವು. ಆಕೆಗೆ ಈಗ ದಿನಾ ಸಂಜೆ ಬರುವ ತನ್ನ ಮೈದುನನ ಮಗ ಶಮೀರನೇ ಆಸರೆ. ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಫೋನು ಮಾಡುವ ಮುಂಗೋಪಿ ಪರ್ವೇಜನ ಬಳಿ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಲಾಗದೆ ಹೈರಾಣಾಗಿದ್ದಾಳೆ.
ತೆರೇಸಾಳ ತಾಯಿ ಕೆನಡಾದ ಮನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಹೌಸ್ ಮೆಯಿಡ್ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ. ಗಂಡ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡವ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ನಾಪತ್ತೆಯಾದಾಗ ದೊರೆತ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಈಕೆ ಅದೃಷ್ಟವೆಂದೇ ಭಾವಿಸಿ ದೇಶಾಂತರ ಹೊರಟಳು. ಪರಿಚಯದವರಿರುವ ವಠಾರದಲ್ಲಿ ಬಾಡಿಗೆಮನೆ ಮಾಡಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನಿರಿಸಿ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ದುಡಿಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದಳು. ಒಗ್ಗದ ಹವಾಮಾನ, ಮುಗಿಯದ ದುಡಿತ ಧೃತಿಗೆಡಿಸಿದರು ಆಕೆ ಬಗ್ಗಿಲ್ಲ. ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮದುವೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಮಗ ಜಾರ್ಜನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿಸಬೇಕು. ಆಕೆ ದುಡಿಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾಳೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬಂದು ವಿದೇಶೀ ಬಟ್ಟೆ, ಜ್ಯುವೆಲರಿ, ಆಕ್ಸೆಸರಿಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ವರ್ಷವಿಡೀ ಕಾಡುವ ತನ್ನ ಕೊರತೆಯನ್ನು ತುಂಬುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.
ಇಂಥ ಎಷ್ಟೋ ಮನೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೆ ಬಂದಿದೇನೆ. ಇವರದ್ದೆಲ್ಲ ಮುಗಿಯದ ಕತೆ. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಚುಡಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಕ್ರಿಕೆಟ್ಟಾಡಿಕೊಂಡು ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ, ಪೀಯೂಸಿ ಫೇಲಾದ ಹುಡುಗರಿಗೆಲ್ಲ ಮೀಸೆ ಚಿಗುರುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೇ ಮುಂಬಯಿಗೋ, ದುಬಾಯಿಗೋ ಬಹ್ರೈನಿಗೋ ಹಾರುವಾಸೆ. ಕೆಲವರು ಹಾರಿಯೂ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮೈಮೂಳೆ ಮುರಿಯುವ ಹಾಗೆ ದುಡಿದುಕೊಂಡು ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಲಾದ ಮೇಲೆ ವಾಪಾಸು ಬಂದು ಅಕ್ಕತಂಗಿಯಂದಿರ ಮದುವೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ತಾವೂ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ತಂಪುಕನ್ನಡಕ ಏರಿಸಿಕೊಂಡು, ತಲೆತಿರುಗಿಸುವ ಸೆಂಟು ಬಳಿದುಕೊಂಡು ಬಂದಹಾಗೇ ಕೊಂಡುಕೊಂಡ ಬೈಕು ಕಾರುಗಳಲ್ಲಿ ರೋಷದಿಂದ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಬಂಧುಗಳ ಓಲೈಸುವಿಕೆ ಕೂಡ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ವಿದೇಶೀ ಉಡುಗೊರೆಗಳ ಭರಾಟೆಗೇನೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲ ಮುಗಿದ ತಿಂಗಳೊಪ್ಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೈ ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾರು, ಬೈಕುಗಳು ಮಾರಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ವಾಪಾಸು ಹೋಗುವ ತಯಾರಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅದೃಷ್ಟವಿದ್ದ ಕೆಲವರು ಹೆಂಡತಿಯರು ಗಂಡಂದಿರೊಡನೆ ತಾವು ಹಾರುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದವರು ದಾರಿ ನೊಡುತ್ತ ಹಿಂದೆ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಮುಗಿಯದ ಪ್ರತೀಕ್ಷೆ ಗಂಡನ ಫೋನಿಗೋಸ್ಕರ, ಆತ ಕಳಿಸುವ ಹಣಕ್ಕೋಸ್ಕರ, ಆತನ ಪತ್ರಕ್ಕೋಸ್ಕರ, ಆತನನ್ನು ಪುನಃ ಕಾಣುವ ಘಳಿಗೆಗೋಸ್ಕರ..
ಇವರ ವಿರಹಕ್ಕೇನಾದರು ಉಪಮೆ ಇದೆಯೆ?
Pic. Courtesy: www.jupiterimages.com
