ಕಾರ್ಗಿಲ್ ಮತ್ತು ಕೊನಾರಕದಿಂದ ಎರಡು ಕಥೆಗಳು

ಪ್ರೇಮಜಿತ್ ಯಾಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ ಹಾಗೂ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಏರುದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಬಿಡಿಸಲಾರದ ಕಗ್ಗಂಟಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಆತನ ಕಷ್ಟ ಸುಮಾರು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗತೊಡಗಿತ್ತು. ಆತ ನನ್ನ ಗುಂಡಗಿರುವ ಮಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ ಎಸೆದು ಆಕೆಯೊಡನೆ ದೋಸ್ತಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆಕೆ ಅದನ್ನು ಸಾರಾಸಗಟಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಭಯದಿಂದ “ಇಲ್ಲಾಆಆಆ!!” ಎಂದು ಸೂರುಹಾರಿಹೋಗುವಂತೆ ಅರಚಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆತ ಹಠತೊಟ್ಟು ನಿನ್ನ ಬಿಡಲಾರೆ ಎನ್ನುತ್ತ ಮರಳಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಸೇತು ನಿರ್ಮಾಣಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ಕ್ರೀಮ್ ಶೋ ನಡೆಯುತ್ತ ಇತ್ತು.

ತಿಂಗಳೊಂದರ ಹಿಂದೆ ಪ್ರೇಮಜಿತ್ ಕುಮಾರ್ ದಾಸ್ ಎಂಬ ಒರಿಸ್ಸಾ ಮೂಲದ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಪರಿಣತ ಈ ರೀತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಆತ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಸರ್ಕಾರೀ ಸಂಪರ್ಕ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದರ ವಿಶೇಷ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಲಂಡನ್ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡುತ್ತ ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳಲೂ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದವ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಕಂಪನಿಗೆ ಬಾರೆಂದು ಆಹ್ವಾನ ನೀಡಿದ. ಇವನಿಗೆ ಅದೇನೆನ್ನಿಸಿತೊ, ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತನ್ನ ತಂದೆತಾಯಿಯ ಬಳಿ ನಾಗಪುರಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಉಟ್ಟಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿಳಿದ. ನನ್ನವಗೆ ಯಾವುದೊ ಕೆಲಸದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಈತನ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು. ತಿಂಗಳೊಪ್ಪತ್ತಿನಿಂದ ಸರಿಯಾದ ವಸತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಲ್ಲದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಈತನಿಗೊಂದು ಬಾಡಿಗೆಮನೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಟ್ಟು ವೀಕೆಂಡಿಗೆಂದು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕರೆತಂದ. ವಾರದಿಂದ ಉಟ್ಟು ಕೊಳೆಯಾಗಿದ್ದ ಆತನ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಬಲವಂತ ಮಾಡಿ ವಾಶಿಂಗ್ ಮಶೀನಿಗೆ ಹಾಕಿ ಹೊರತೆಗೆದು ಒಣಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆತ ಮುಜುಗರದಿಂದ ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ಓಡಾಡುತ್ತ ತನ್ನ ನಾಚಿಕೆಯನ್ನು ಅಡಗಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಒಳಗೊಳಗೇ ನಗುತ್ತ ಆತನ ಚಡಪಡಿಕೆ ಕಡಮೆ ಮಾಡಲು ಆತನ ಊರಿನ ಬಗ್ಗೆ, ಆತನ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ನನಗೆ ಹಿಂದೀ ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದು ಆತನಿಗೆ ಸಂತಸವಾಗಿತ್ತೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಹೋದಹಾಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಥೆಗಾರನೊಬ್ಬ ನನ್ನ ಮುಂದಿದ್ದಾನೆಂಬುದು ಅರಿಕೆಯಾಗತೊಡಗಿತು.

war1.jpg

ಪ್ರೇಮಜಿತನ ಮನೆತನದ ಕಳೆದ ಮೂರು ತಲೆಮಾರಿನ ಗಂಡಸರೆಲ್ಲ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ರೀತಿಯಿಂದ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರೇ. ಈತನ ಅಣ್ಣಂದಿರೆಲ್ಲ ಭಾರತೀಯ ಸೈನ್ಯ, ವಾಯುದಳಗಳಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿರುವವರು. ಈತನೂ ಕುಟುಂಬದ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮುರಿಯದೆ ಬೆಳಗಾಂನ ಮಿಲಿಟರಿ ಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಓದಿ ನೌಕಾದಳ ಸೇರಿದ. ಕಾರ್ಗಿಲ್ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ನೌಕೆಗಳು ಅಂತರ್ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮುದ್ರಮಾರ್ಗದಿಂದ ಭಾರತವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸದಂತೆ ಇವರು ತಡೆಹಾಕಿದ್ದರಂತೆ. ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ಕಾರ್ಗಿಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ ಇವನ ಬಳಿಬಂದು, “ನಾವೇ ಗೆಲ್ಲಬೇಕು ಅಂತ ಹಾರೈಸು” ಅಂದನಂತೆ. ಇವನು “ಅದೆಲ್ಲ ಸರಿ. ನೀನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಮರಳಿ ಬಾ.” ಎಂದು ತಬ್ಬಿ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟನಂತೆ. ಮಾರನೇ ದಿನ ಸಂಜೆ ಸಿಡಿದ ಶೆಲ್ಲೊಂದು ಎದೆಯೊಳಹೊಕ್ಕು ಆತ ಮರಣಹೊಂದಿದ ಸುದ್ದಿ ತಲುಪಿತು. “ಅವರು (ಪಾಕಿಸ್ತಾನ) ಎರಡುಮೂರು ತಿಂಗಳ ಮೊದಲೇ ರೆಡಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಮದ್ದುಗುಂಡು, ಆಹಾರ ಎಲ್ಲ ಇತ್ತು. ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಇದ್ದಿದ್ದು ಅಂದರೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಅವರು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ ಭೂಮಿಯನ್ನು ವಾಪಾಸು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಠ ಮಾತ್ರ. ಅಲ್ಲಿ ಎಂಥ ಕಷ್ಟವಿತ್ತು ಅಂದರೆ ಮಾಮೂಲು ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಾಲಿಡುವುದನ್ನೂ ಅಂದಾಜು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಾವು ಗೆದ್ದಿದ್ದು ಕೆಟ್ಟದ್ದರ ಮೇಲೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಸಾಧಿಸಿದ ವಿಜಯ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ ಪ್ರೇಮಜಿತ ಭಾವುಕನಾದ. ಯುದ್ಧದ ನಂತರ ಆತ ಎಂ.ಬಿ.ಎ. ಮುಗಿಸಿ ಹಲವಾರು ತಂತ್ರಾಂಶಗಳನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಂಡು ನೌಕಾದಳದಲ್ಲಿ ಕೆಲವಾರು ವರುಷ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದನಂತೆ. ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರ ಲಂಡನ್ನಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೆಲೆಸಿದ.

konark1.jpg

ಊಟವಾದ ಮೇಲೆ ಒರಿಸ್ಸಾದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳು ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. “ಏನು ಹೇಳಲಿ? ಕೊನಾರಕ್ ಕಥೆ ಕೇಳಿದ್ದೀಯ?” ಎಂದ. ಇಲ್ಲವೆಂದೆ. ಕೊನಾರಕ್ ದೇವಾಲಯ ಕಟ್ಟಿದ ರಾಜ ಬಲು ಕೋಪಿಷ್ಟನಂತೆ. ತನಗೆ ಸರಿಹೋಗದಂತೆ ಕೆಲಸಮಾಡಿದ ಶಿಲ್ಪಿಗಳ ತಲೆಕಡಿಸುವುದೋ, ಸೆರೆಮನೆಗೆ ತಳ್ಳುವುದೋ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವನು. ಆಗ ಕೊನಾರಕ್ನ ಬಳಿ ಮಹಾನದಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತಂತೆ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕಳಸದಗೋಪುರದ ಹೊರತು ಎಲ್ಲ ಪೂರ್ಣವಾದವು. ಆಗಲೇ ದೇವಸ್ಥಾನ ತೆರೆಯಲು ಒಳ್ಳೆಯ ಮುಹೂರ್ತ ಒದಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ರಾಜ ಒಂದು ದಿನ ಗಡು ನೀಡಿ ಶಿಲ್ಪಿಗಳು ಗೋಪುರವನ್ನು ಪೂರ್ತಿಮಾಡದಿದ್ದರೆ ತಲೆಕಡಿಸಲಾಗುವುದೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದ. ಶಿಲ್ಪಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಕಳಸದ ಗೋಪುರವನ್ನು ಮಾಡುವವನು ಅಸಾಧಾರಣನಾಗಿರಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ಗೋಪುರದ ಭಾಗ ಬಹಳ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹತ್ತಿಹೋಗಿ ಕೆಲಸ ಪೂರ್ತಿಗೊಳಿಸುವ ಕೌಶಲ್ಯ ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೊಟ್ಟ ಗಡುವಿನ ರಾತ್ರಿ ಮುಗಿದು ಬೆಳಗಾಯಿತು. ಶಿಲ್ಪಿಗಳು ಜೀವದ ಆಸೆ ತೊರೆದು ತಲೆಕೆಳಗುಮಾಡಿ ನಿಂತರು. ರಾಜ ಬಂದವನೇ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದ. “ಎಂಥ ಅಪೂರ್ವ ಕಲೆಗಾರಿಕೆ!” ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದ. ಶಿಲ್ಪಿಗಳೆಲ್ಲ ದಂಗುಬಡಿದುಹೋದರು. ಗೋಪುರ ಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು. ಅಸಲಿಗೆ ಆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದು ಅವರಾರೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಖ್ಯಶಿಲ್ಪಿಯ ಹನ್ನೆರಡು ವರುಷದ ಮಗ ರಾಜನ ಫರಮಾನು ಕೇಳಿ ತನ್ನ ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ಒದಗಿದ್ದ ವಿಪತ್ತನ್ನು ಅರಿತು ರಾತೋರಾತ್ರೆ ಮೇಲೆ ಏರಿಹೋಗಿ ಕೆಲಸ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ್ದ. ವಿಷಯ ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿದರೆ ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಅವಮಾನವಾಗುವುದೆಂದು ಹುಡುಗನಿಗೆ ಯೋಚನೆ ಬಂತು. ಪೂಜೆಗೆ ಮುನ್ನ ಗೋಪುರದಿಂದ ಏನೋ ಧೊಪ್ಪನೆ ನದಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಸದ್ದು ಶಿಲ್ಪಿಗಳಿಗೆ ಕೇಳಿತು. ಹುಡುಗ ನದಿಗೆ ಹಾರಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಬಾಲಹತ್ಯಾದೋಷ ರಾಜನಿಗೆ ಅಂಟಿತು. ಮಹಾನದಿ ಆ ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ಹರಿವು ಬದಲಾಯಿಸಿ ದೂರ ಸರಿಯಿತು ಎಂದು ಪ್ರತೀತಿ.

ಈ ಕೊನಾರಕದ ಬಾಲಶಿಲ್ಪಿ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಗಿಲ್ಲಿನ ಸಹಸ್ರಾರು ಸೈನಿಕರ ಬಲಿದಾನಗಳಲ್ಲಿ ಏನೋ ಲಿಂಕ್ ಇರುವ ಹಾಗೆ ನನಗೆ ಭಾಸವಾಗತೊಡಗಿತು. ಪ್ರೇಮಜಿತನ ಬಳಿ ಇನ್ನೂ ಅಂಥ ನೂರಾರು ಕತೆಗಳಿದ್ದವು. ಆತ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಲಾಗದೆ ಬಿಡಲೂ ಆಗದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಹಾಗೂ ಅದರಿಂದಾಗಿ ವಟವಟ ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮಳೆ ಬರಬಹುದೊ ಎಂದು ನೋಡುತ್ತ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡೆವು. ಪ್ರೇಮಜಿತ್ ಯಾಕೊ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ.
 

Advertisements

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s